سامورائی بدجنس بعد از آخرين شکست خود، با خشم فزون‌تری بازگشته تا دنيا را به تسخير خود درآورد. اما اينبار يک تفاوت وجود دارد، سامورائی بدجنس با استفاده از جادوی Kuji تمامی حيوانات جنگل را به سربازان زير دست خودش تبديل کرده است. در همين هنگام رئيس نينجاها دست به کار می‌شود و يکی از بهترين نينجاهايش را برای متوقف ساختن سامورائی می‌فرستد، اما او بر نمی‌گردد. دومين نينجا هم در ماموريت خود شکست می‌خورد و بر نمی‌گردد. نينجاهای بعدی نيز به همين ترتيب به چنگال سامورائی بدجنس گرفتار می‌شوند. تنها دو نينجا با نام‌های Hiro و Futo باقی مانده‌اند و رئيس نينجاها به Hiro چشم اميد دارد چراکه او می‌تواند از جادوهای Kuji استفاده کند. آيا او می‌تواند بر سامورائی بدجنس و نيروهايش غلبه کرده و ساير نينجاها را نيز نجات دهد؟ براي رسيدن به پاسخ اين سوال می‌بايست بازی Mini Ninjas را به پايان برسانيد.

متنی که خوانديد چکيده‌ای از داستان بازی Mini Ninjas بود. داستانی ساده و بی‌آلايش که از پيچيدگي‌های مرسوم بازي‌های اين نسل به دور است. پس از داستان بازی انتظار چندانی نداشته باشيد. نيمي از داستان بازی در ويدئوی ابتدائی بازي بيان می‌شود و ادامه‌ی داستان نيز يک روند ثابت را طی می‌کند. شايد تنها عاملی که داستان را جذاب جلوه می‌‌دهد جو ساده، شاد و گاهاً کودکانه‌‌ی حاکم بر بازيست. شخصيت‌هايی جالب و خنده‌دار که تنها يک ويدئو تا حدودی پيشينه‌ی آن‌ها را بازگو می‌کند، به سرعت با بازيباز ارتباط برقرار می‌کنند. اين سادگی‌ها در داستان و در ساير اجزای بازی، آن را برای بازيبازهای کم سن و سال نيز مناسب می‌کند و اين همان چيزيست که شرکت سازنده خواهانش بوده است.

همانطور که گفته شد Hiro مي تواند از جادوهای Kuji که در گوشه و کنار محيط بازی يافت می‌شوند استفاده کند. اين جادوها بخش مهمی از مبارزات بازی را شامل می‌شوند و بدليل اين که تنها Hiro قادر به استفاده از اين جادوهاست، استفاده از شخصيت‌های ديگر که به مرور در طول بازی به تيم شما می‌پيوندند کم رنگ شده است. من به شخصه در طول بازي به هيچ وجه به قابليت‌های ساير نينجاها به جز Futo احتياج پيدا نکردم و تنها برای آشنايي با ساير شخصيت‌ها از آن‌ها استفاده می‌کردم. حتی قدرت‌های ويژه‌ی ساير نينجاها هم به اندازه‌‌ی قدرت Hiro کارآمد نيست. اين نوع قدرت‌ها که با زدن کليد Q فعال می‌شود برای ساير نينجاها که نمی‌توانند از Kuji استفاده کنند بسيار مهم است؛ ولی با وجود کار آمد بودنشان به اندازه‌‌ی قدرت Hiro سودمند نيستند. Hiro می‌تواند با فشردن کليد Q دشمنان اطرافش را انتخاب کرده و در يک چشم به هم زدن همه‌ی آن‌ها را نابود شده ببيند (با ارتقای درجه می‌توان تعداد نيروهاي بيشتری را نابود کرد).

وقتي جادوهای Kuji و اين قدرت‌ها با هم ادغام می‌شوند، بازی بسيار ساده و آسان می‌شود. البته در ادامه تعداد دشمنان خيلی بيشتر می‌شود و دشمنان جديدی نيز پيدا می‌شوند ولی با پيشروی در مراحل و کشتن دشمنان تجربه‌‌ی نينجاها بيشتر می‌شود و ارتقاء درجه (Level Up) می‌يابند و بطبع ميزان سلامتی (تعداد قلب‌ها) و ميزان آسيب رسانی نينجاها نيز بيشتر می‌شود که همين عامل باعث شده سختی بازی به جز در برخی از مراحل پايانی، ثابت باقی بماند. حال اگر آيتم‌های سلامتی و افزايش قدرت را نيز اضافه کنيم، بازی خيلی راحت می‌شود و به ندرت بازيباز را به چالش می‌کشد؛ حتی در درجه‌ی سختی Hard
قبل از عرضه‌ی بازی تصور می‌کردم مراحل بازی بسيار متنوع باشند، اما حال می‌بينم که کل بازي يک سير تکراری را دنبال می‌کند و به ندرت اتفاقات نو و جديد مثل فرار از دست بهمن به وسيله‌‌ی کلاه نينجايی (!) در آن به وقوع می‌پيوندد. تعدادی از دشمنان را از راه‌های مختلف مثل مخفی‌کاری، استفاده از جادوهای Kuji و يا تنها با شمشير از ميان بر می‌داريد و همين رويه را تا رسيدن به Boss ادامه می‌دهيد و Boss بسيار راحت بازی را با استفاده از يک مينی گيم ساده از پای در می‌آوريد (Bossها در چند سکانس QTE ساده نابود می شوند). در مراحل بعد نيز همين سير را تا رسيدن به Boss بعدی طی می‌کنيد و در نهايت Boss پايانی بازی. اگر سازندگان از پتانسيل بالای دنيای بازی استفاده می‌کردند، مراحل به مراتب متنوع‌تر و جذاب‌تری خلق می‌شد؛ اما باز هم Mini Ninjas بدليل کوتاه بودن، خسته کننده نشده و تا پايان بازی جذابيت خود را که بيشتر مديون Bossهايش است حفظ می‌کند؛ اما قابليت انجام مجدد بازی (Replay Value) وجود ندارد. هرچند که آيتم‌ها و جادوهای Kuji در محيط بازی زياد هستند اما بدست آوردن آن‌ها چندان مهم و تاثير گذار نيست.

يکی از مهمترين ويژگی‌های يک بازی که افراد کم سن و سال را هدف قرار داده گرافيک شاد و کودکانه است. اين نوع گرافيک که از تلفيق رنگ‌های شاد و متنوع و مدل‌های عروسک گونه تشکيل می‌شود و آن را Cell Shade می‌نامند، همان تکنيکی است که در اکثر بازی‌های کودکانه و گاهاً بازي‌های مختص بزرگ سال‌ها استفاده می‌شود (Crackdown - Postal - SF: IV و ...). Mini Ninjas نيز از اين نوع گرافيک استفاده می‌کند و محيطی زيبا را به تصوير می‌کشد. رنگ بندی زيبای بازی و افکت‌های 2 بعدی گونه که با محيط‌های جنگلی و برفی ادغام می‌شود در کنار افکت‌های باران و برف که بيشتر اوقات بر فضای بازی حاکم هستند، خيلی جذاب و زيبا جلوه می‌کنند. اين زيبايی در محيط‌های بزرگ که فواصل دور يا بهتر بگويم انتهای محيط با يک تابلوی نقاشی آبرنگی پر شده، جلوه‌ی زيباتری به خود گرفته است. اما از طرفی مدل‌های شخصيت‌ها در عين زيبا بودن جزئيات کمی دارند و از چند ضلعی‌های کمی ساخته شده‌اند. ساختمان‌های تکراری بازی حتی از شخصيت‌ها نيز ساده‌تر هستند و تنها يک بافت برروی يک شکل هندسی می‌باشند که تکنيک Bump Map روی آن‌ها اعمال شده. در‌واقع محيط‌های درون قصر به هيچ وجه زيبايی محيط‌های جنگلی و برفی را ندارند. حتی گاهاً بعضی قسمت‌ها عيناً از قصرهای ديگر کپی شده است. افکت آب نيز از آن چيزي که در Trailerهای بازی ديده بوديم، خيلي بهتر شده است و تلئلو نور خورشيد در موج‌های آن حس ملموسی را انتقال می‌دهد.


اگر گرافيک و صداگذاری با هم همخوانی داشته باشند نتيجه‌ی بسيار خوبی حاصل خواهد شد و خوشبختانه گرافيک و صداگذاری Mini Ninjas ارتباط محسوسی با هم دارند. صداگذاری بازي مثل ساير اجزای بازی ساده و قابل فهم است و به جز خنده‌دار بودن نکته‌ی خاصی ندارد (صدای آه و ناله‌ی دشمنان به هنگام کتک خوردن بسيار خنده‌دار و بچه‌گانه است) که بخواهيم به آن اشاره کنيم تنها اينکه تقريباً همه‌ی ديالوگ‌های بازی توسط يک نفر ادا شده است! اين ديالوگ‌ها که توسط شخصيت‌های فرعی بازی که گاهاً به شما آيتم می‌فروشند و يا به شما ماموريت‌های جانبی می‌دهند گفته می‌شود، علاوه بر صداپيشه‌‌ی آن‌ها، مدل سه بعديشان نيز تکراری است! به جز اين مورد مشکل خاصی در صداگذاری بازی ديده نمی‌شود و همه چيز خوب و قابل قبول است. موزيک‌های بازی هم که اکثراً با فلوت نواخته شده‌اند از نقاط قوت صداگذاری به شمار می‌آيند.

اگر بخواهيم يک نتيجه گيری کلی انجام دهيم، بزرگترين نقطه‌ی ضعف Mini Ninjas سادگی بيش از حد آن می‌باشد که در همه‌ی بخش‌های آن قابل مشاهده است. اين موضوع براي بازيبازهای مبتدی و بويژه افراد کم سن و سال، جذاب و شيرين است و MN را برای آن‌ها انتخاب مناسبيست؛ اما براي يک بازيباز Hard Core و Old School جذابيت زيادی ندارد. با اين حال اگر از بازی‌های پيچيده و طولاني خسته شده‌ايد و مقداری شادی می‌خواهيد، با نينجاهای کوچک ما همراه شويد و آن‌ها را در به انجام رساندن ماموريتشان ياری دهيد.